Abdel Chrifi: Auteur en Bruggenbouwer

Nederland is niet één verhaal en dat moeten we durven vertellen

In een tijd waarin verschillen steeds vaker leiden tot afstand, geloof ik dat juist onze gedeelde verhalen de kracht hebben om mensen en vooral kinderen te laten zien dat onze geschiedenis ons niet verdeelt, maar juist kan verbinden.
Al meer dan twintig jaar zet ik mij in als bruggenbouwer tussen mensen van verschillende achtergronden. In die jaren heb ik talloze ontmoetingen gehad die mij één ding duidelijk hebben gemaakt: achter ieder mens schuilt een verhaal, en samen vormen die verhalen onze samenleving.
Maar niet alle verhalen krijgen dezelfde plek.
Nederland wordt vaak verteld als één verhaal. Een herkenbaar verhaal, maar ook een verhaal waarin niet iedereen zichzelf terugziet. Terwijl de werkelijkheid anders is. Nederland is geen eenduidig verhaal het is een mozaïek van geschiedenissen, opgebouwd door generaties mensen met verschillende achtergronden, die ieder op hun eigen manier hebben bijgedragen aan de samenleving van vandaag.

Zo zijn er de verhalen van duizenden Noord-Afrikaanse soldaten uit Marokko, Tunesië, Senegal en Algerije die tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben gevochten voor de vrijheid van Europa. Verhalen van moed en opoffering, die nog te vaak onderbelicht blijven.

En er zijn de verhalen van gastarbeiders die in de jaren zestig naar Nederland kwamen. Mannen en vrouwen die hebben meegebouwd aan de economische groei en de infrastructuur van dit land. Hun grote inzet en doorzettingsvermogen vormen een onmisbaar onderdeel van onze recente geschiedenis.
Dit zijn geen losse verhalen. Dit zijn hoofdstukken van een gedeelde geschiedenis.
Toch merk ik in gesprekken met jong en oud hoe sommige van deze verhalen onbekend zijn. Het zijn juist deze momenten waarop mensen zeggen: “Dit wist ik niet.” Die woorden zeggen veel. Ze laten zien dat er nog werk te doen is.
Want wat betekent het als een samenleving delen van haar eigen geschiedenis niet kent? Wat betekent het voor kinderen die opgroeien zonder zich te herkennen in de verhalen die zij meekrijgen? En wat doet dat met het gevoel van verbondenheid?
Juist in een tijd waarin polarisatie toeneemt, is het van belang om ruimte te maken voor een completer verhaal. Een verhaal waarin plaats is voor iedereen. Waarin erkenning en herkenning hand in hand gaan.
Vanuit die overtuiging heb ik het kinderboek Opa’s Geheime Heldendaad geschreven. Niet omdat ik schrijver ben, maar omdat ik voelde dat deze verhalen verteld moeten worden.
Het boek vertelt het verhaal van een jongen die ontdekt hoe zijn familie heeft bijgedragen aan de geschiedenis van Europa en Nederland. Maar bovenal is het een uitnodiging aan kinderen én volwassenen om in gesprek te gaan, om te luisteren en om elkaar beter te leren begrijpen.
Want verhalen doen ertoe. Ze bepalen hoe wij naar onszelf kijken, maar ook hoe wij naar de ander kijken.
De manier waarop wij onze geschiedenis vertellen aan kinderen, bepaalt in grote mate hoe zij de samenleving van morgen vormgeven.
Daarom is het van belang dat we niet alleen kijken naar wat ons onderscheidt, maar juist naar wat ons verbindt. Dat we de rijkdom van onze gedeelde geschiedenis erkennen en doorgeven.
Niet als losse verhalen, maar als één gezamenlijk verhaal met ruimte voor iedereen.
Want uiteindelijk begint een verbonden samenleving bij de verhalen die wij durven te vertellen.

Mijn Boek